Durge Durghat Bhari

दुर्गे दुर्घट भारी तुजविण संसारी।अनाथनाथे अंबे करुणा विस्तारी।वारी वारी जन्ममरणाते वारी।हारी पडलो आता संकट निवारी ॥१॥

जय देवी जय देवी महिषासुरमथिनी।सुरवर ईश्वर वरदे तारक संजीवनी॥धृ ॥

त्रिभुवनभुवनी पाहता तुजऐसी नाही।चारी श्रमले परंतु न बोलवे काही।साही विवाद करिता पडिले प्रवाही।ते तू भक्तालागी पावसि लवलाही ॥२॥

प्रसन्न वदने प्रसन्न होसी निजदासा।क्लेशांपासुनि सोडवि तोडी भवपाशा।अंबे तुजवाचून कोण पुरविल आशा।नरहरी तल्लीन झाला पदपंकजलेशा ॥३॥